|
De vraag wordt zelden echt gesteld, maar tussen het getik van de Wittehuisklok door hoor je het zoemen. Veel ondernemers vragen zich af: moeten we bang zijn voor AI?
Als ik de vraag hoor, kijk ik naar de vragensteller. Eigenlijk denkt hij of zij nooit aan mij, aan ons. Aan ons kantoor. Dat hoeft ook niet hoor, hij of zij is de klant, wij zijn de dienstverlener, wij zijn er voor hen. Maar toch vind ik het interessant dat ze niet aan ons denken, want als er één stuk werk is dat overgenomen lijkt te kunnen worden door AI, dan is het wel boekhouding, financiën, belastingen. Rechtlijnig, met veel cijfers, regels en procedures. Uitermate geschikt om te optimaliseren.
Toch. Kijk, we lezen geen recepten omdat we zelf niet kunnen koken, we lezen recepten om geïnspireerd te worden. We gaan niet naar de boekhouder omdat we het niet weten, maar om te sparren, onze mening te toetsen, geen zin in bonnetjesgeneuzel of samen de wet te interpreteren. We gaan voor het gesprek, het geheel, met alle nuances, zijwegen en ongewisheden van dien.
Wat gebeurt er in zo’n gesprek? Nou, onder onze hersenpan is het een zooitje. Je kan onze hersenen en alles wat daar gebeurt eigenlijk het best vergelijken met de wachtwoorden die een beetje MacBook genereert. Hier heb ik er een: Hg9hih-zYmjoc-maqne6. Er zit geen enkele logica in. Geen samenhang. Er zijn ontelbaar combinaties mogelijk. Zoveel, dat een computer dat nooit kan raden, daarom zijn die wachtwoorden veilig. Maar ook zoveel, en zo uniek, dat AI dat nooit na kan doen, in het geval van ons denken, ons maken, onze gesprekken, onze verbinding. En ook AGI ((artifical general intelligence - kunstmatige algemene intelligentie) niet. Kunstmatige intelligentie zal soms best bijzonder presteren, maar zal op zijn best het ongewisse hebben dat je kunt vergelijken met het gedrag van mensen onder invloed. Kan leuk zijn, maar voelt ook wat gammel.
Kunstmatige intelligentie is maximaal zo goed als de prompt (de vraag, de opdracht) die je erin stopt. Als je een intelligent, inventief antwoord wil, dan moet je een intelligente prompt erin stoppen, en dan nog zijn er soms hallucinaties. AGI staat natuurlijk nog in de kinderschoenen, maar mijn inschatting is dat het net zal gaan als bij het perpetuum mobile. We blijven zoeken naar iets dat net zo levendig is als wij, en ondertussen moeten we het toch zelf blijven doen.
A(G)I zal nog heel veel rare, onverwachte fouten maken. We spreken erover, ook ik, alsof AI zelf die fouten maakt, maar het is als een auto waar we een steen op het gaspedaal leggen. We weten dan niet precies wat de auto gaat doen. We zetten AI zelf aan het werk en zuchten dat het nakijken zoveel tijd kost.
Waar het uitkomt, is onbekend. Er zullen mogelijk AGI- tools komen die AI controleren. Het zal ons misschien helpen met vragen stellen. Soms zullen we giechelen om de fouten van AI, vaker zullen we ons voor de kop slaan dat we hebben vertrouwd op het antwoord.
Misschien eet het zichzelf op. Dat weet ik niet. Ik heb te weinig science fiction gelezen om daarover te kunnen fantaseren, maar toch verwacht ik dat we eerder ten onder gaan aan het klimaat, dat de wereld te warm wordt door alles wat we door AI laten genereren, dan dat wijzelf overbodig worden.
Wij blijven nodig voor onszelf. Voor fijn of wringend advies, voor lekker eten dat net iets anders smaakt als vorige week, voor creativiteit. Maar vooral voor de lol. Want AI kan best wat, maar is vooral reuzesaai. Je kan er nooit om lachen.
Lees hier over De youngtimerregeling
Als nieuwsbrief verstuurd op 13 april 2026
|
